آهنگ گرشا رضایی پرنده

کاش میشد قصمونو یکی بخونه قصه ی پرنده ی بی آب و دونه♪♪
که تو بی رحمی جنگل نمیدونه کجا میتونه بسازه آشیونه
سخته که پرنده باشی از همه دل کنده باشی♪♪
–—/♬♩/–—
اینجا گریه میپرستن که تو دور از خنده باشی
من منم اون یه پرنده درد همه بالمو کنده حیف میخوان از یادم بره پروازم♪♪
من پر زخمه تو جونم من ولی اینجا میمونم با دست خالی خونمو میسازم